Premiati al Certamen Senecanum…

Anche con Seneca il nostro liceo ha segnato un successo: Cecilia Manzoni della IIIA classico è tra i premiati del Certamen Senecanum, giunto alla XIII edizione, organizzato dall’Associazione «Dialogos» di Bassano del Grappa.

Diverse le tipologie di prova proposte: la traduzione e il commento; la traduzione e il saggio breve; la “dissertazione” a partire da un brano di Seneca in latino.

Cecilia si è cimentata con la traduzione e il commento di un passo del de brevitate vitae (cap. 14-15): una vita dedicata alla sapientia è veramente ben spesa, perché permette di sperimentare la ricerca di sé, e perché consente di evitare mete di falsa felicità. Un’indicazione controcorrente, ai tempi di Seneca, e ancor più oggi…

Scarica qui l’elenco dei premiati.


Il testo latino…

Lucius Annaeus Seneca, De brevitate vitae ad Paulinum.

XIV.1 Soli omnium otiosi sunt qui sapientiae uacant: soli uiuunt. nec enim suam tantum aetatem bene tuentur: omne aeuum suo adiciunt. quidquid annorum ante illos actum est, illis adquisitum est. nisi ingratissimi sumus, illi clarissimi sacrarum opinionum conditores nobis nati sunt, nobis uiam praeparauerunt. ad res pulcherrimas ex tenebris ad lucem erutas alieno labore deducimur. nullo nobis saeculo interdictum est, in omnia admittimur et, si magnitudine animi egredi humanae imbecillitatis angustias libet, multum, per quod spatiemur, temporis est. 2 disputare cum Socrate licet, dubitare cum Carneade, cum Epicuro quiescere, hominis naturam cum Stoicis uincere, cum Cynicis excedere. cum rerum natura in consortium omnis aeui patiatur incedere, quidni ab hoc exiguo et caduco temporis transitu in illa toto nos demus animo, quae inmensa, quae aeterna sunt, quae cum melioribus communia? 3 isti, qui per officia discursant, qui se aliosque inquietant, cum bene insanierint, cum omnium limina cotidie perambulauerint nec ullas apertas fores praeterierint, cum per diuersissimas domos meritoriam salutationem circumtulerint, quotum quemque ex tam inmensa et uariis cupiditatibus districta urbe poterunt uidere? 4 quam multi erunt, quorum illos aut somnus aut luxuria aut inhumanitas summoueat? quam multi qui illos, cum diu torserint, simulata festinatione transcurrant? quam multi per refertum clientibus atrium prodire uitabunt et per obscuros aedium aditus profugient? quasi non inhumanius sit decipere quam excludere. quam multi hesterna crapula semisomnes et graues, illis miseris suum somnum rumpentibus, ut alienum exspectent, uix adleuatis labris insusurratum miliens nomen oscitatione superbissima reddent? 5 hos in ueris officiis morari [putamus] licet dicant, qui Zenonem, qui Pythagoran cotidie et Democritum ceterosque antistites bonarum artium, qui Aristotelem et Theophrastum uolent habere quam familiarissimos. nemo horum non uacabit, nemo non uenientem ad se beatiorem amantioremque sui dimittet. nemo quemquam uacuis a se manibus abire patietur. nocte conueniri et interdiu ab omnibus mortalibus possunt.


XV.1 Horum te mori nemo coget: omnes docebunt. horum nemo annos tuos conteret: suos tibi contribuet. nullius ex his sermo periculosus erit, nullius amicitia capitalis, nullius sumptuosa obseruatio. feres ex illis, quidquid uoles. per illos non stabit, quominus quantum plurimum cupieris, haurias. 2 quae illum felicitas, quam pulchra senectus manet, qui se in horum clientelam contulit? habebit, cum quibus de minimis maximisque rebus deliberet, quos de se cotidie consulat, a quibus audiat uerum sine contumelia, laudetur sine adulatione, ad quorum se similitudinem effingat. 3 solemus dicere non fuisse in nostra potestate, quos sortiremur parentes, forte nobis datos: nobis uero ad nostrum arbitrium nasci licet. nobilissimorum ingeniorum familiae sunt: elige in quam adscisci uelis. non in nomen tantum adoptaberis, sed in ipsa bona, quae non erunt sordide nec maligne custodienda: maiora fient, quo illa pluribus diuiseris. 4 hi tibi dabunt ad aeternitatem iter et te in illum locum, ex quo nemo deicitur, subleuabunt. haec una ratio est extendendae mortalitatis, immo in inmortalitatem uertendae. honores, monumenta, quidquid aut decretis ambitio iussit aut operibus exstruxit, cito subruitur. nihil non longa demolitur uetustas et mouet: at iis, quae consecrauit sapientia, noceri non potest. nulla abolebit aetas, nulla deminuet: sequens ac deinde semper ulterior aliquid ad uenerationem conferet, quoniam quidem in uicino uersatur inuidia, simplicius longe posita miramur. 5 sapientis ergo multum patet uita. non idem illum qui ceteros terminus cludit. solus generis humani legibus soluitur. omnia illi saecula ut deo seruiunt. transiit tempus aliquod: hoc recordatione conprendit. instat: hoc utitur. uenturum est: hoc praecipit. longam illi uitam facit omnium temporum in unum conlatio.